OLEANDER ON THE ROOF

گلهای گیش 

کوتوا ل ایوان آفتاب  

جار می زند بر بام 

شب ها به رنگ شبرنگ 

روزان به رنگی تابان  

تنها تویی که می زدایی تشنه گی شان را 

با دستان دریایی ت

*OLEANDER=   گیش ،جار،خرزهره 

همهمه را

پشت درهای بسته 

عشق 

همهمه را ساده می کند 

به همهمه 

و همهمه 

هم 

همه 

درهای بسته می شکند 

در من چه بود

در من چه بود 

که می خواستم تا تو بیایم 

در لحظه های بیدار خواب 

تا از تو بخواهم که 

در من چه بود 

که می خواستم تا تو بیایم 

در لحظه های بیدارخواب امروز 

پروانه می شکفد

پروانه می شکفد 

می شکفد پروانه 

که پر پر می شود 

پرپری 

و پشت پنجره 

تنها با سیاهی ی شب می ماند 

تنها 

سنجاقکی

سنجاقکی در ها و دیوار ها را گشود 

خیابان گفت: وقت خوش !

خیابان خالی بود 

و خانه ها  و راه 

سنجاقکی که در ها و دیوار ها را گشوده بود 

راه آفتاب گرفت 

تا وقت عاشقی 

LIVE OAKS OF FINE ART MUSEUM IN HOUSTON

پروانه می شکفد 

با پری باز 

بال می زند پروانه 

تا چشمان خیره ی تندیسگر  

دیگر نمی خواهم ببینی ام وقتی که  

دیگر نمی خواهم ببینم ات

در بال بال باز  

پروانه آمد و در سایه های تنها نشست 

و همسایه یی که در همین نزدیکی ها بود 

از همسایه ی عاشقی که در همین نزدیکی ها بود 

بی خبر مانده بود 

پروانه ی پرپری ی شب 

در شکفتن پروانه گی 

صبحانه در دریای بامدادی

هر گاه که پنجره را می گشایم 

دریایی می بینم 

دریایی بامدادی 

که تو میز صبحانه ات را در ان گسترده یی 

با چای صدف 

در استکان های بلور و نمک 

و نان تنوری 

که تازه در چشمه های جو شا ن 

پخته یی 

پس دست  می بریم ان بالا 

و سبدی از عشق می چینیم 

تا صبحانه مان کامل شود 

در دریای 

پشت پنجره 

انگبین به سرکه می آمیزی

· انگبین به سرکه می آمیزی
یاخ به هرم نمور شهر
سرکنگبین از سر انگشتانت می ریزد
یک دور دیگر می زنیم
با سرکه و انگبین
 در هرم و
نمور · 

درنفس بامدادی

کمی ازیک لحن 

بخشی از یک شعر 

تا تو 

در نفس بامدادی 

بیرون بیا 

بیرون بیا گامی تا ایوان 

گل های باغچه 

سخت تشنه اند 

بیرون بیا 

با کمی از لحن  

با بخشی از شعر 

با تمام خون دلم

 بیرون بیا 

رگهای باغچه را 

در نفس بامدادی 

تازه کن 

WHEN I COME BACK HOME

When I come back home

there is no humble Oklahoma city

to challenge the champ Miami

There is no left over paper from the morning

sitting on the steps

or a gift box

left by neighbor 

There is no get together 

to watch the game

When I come back home

There is no love

to play with

Life is a lonely song

you don't sing often

on the road

And she goes silent

when you are waiting forever

هزار ا فسا ن

کوهی کلاله شد 

در دره های عتیق 

 با کا رما ی عشق 

کوهی خلاصه شد 

هفت در یا را

 عریان رفتم

گذشتم از نام و کا م  

تا که خا ره شدم 

در داما ن تو 

کوهی خلاصه شد 

در دره های زمرد و عقیق 

با کا رما ی عشق 

در راه که می رفتم

در راه که می رفتم 

تو را گفتم 

آن چه را که در راه می گفتم 

و شگفتی ی شنیدن تو بود 

شگفتی ی گفتن من 

آ ینه می شوم

 از آینه دور می شوم 

تا  به آینه نزدیک می شوم 

و پاره های  من 

و پاره های آینه 

در حواشی ی بودن 

بودن من می  شود 

از آینه که  

 دور می شوم 

در  اقصا ی آینه 

رندی به آینه می شود 

به آینه می شوم 

آینه

 می شوم 

زبان سوسنی دارد این باغ

زبان سوسنی دارد این باغ 

توفان 

پشت پرچین 

منتظر ایستاده است 

بامداد عنابی 

 پرسه می زند 

در انتهای شب بیخوابی 

تا توفان را

به عطر علف  

منتظر نگاه دارد 

زبان سوسنی دارد این باغ 

IT IS LATE دیرست

دیرست 

به جست و جوی ستاره ام 

پرده را می کشم
کنار خیابان شب 

تنها دیواری بلند 

رویاروی من ایستاده است 

با سیگاری در دست  

در دور دست 

کسی آواز ستاره می خواند

Reza Niksefat شعری زیبا همراه تصویری زنده از سفری در جهان رویا ها در جستجوی ستاره ای که زندگی را معنا می بخشد.مواعی در راه است ک با نماد دیاری بلند به تصویر کشیده شده است. آیا این اودیسه درون اس که این چنین به تلاش درآمده است.

لحظه ها بی تاب اند

لحظه ها بی تاب اند 

تا راه 

از میان درهای گشوده 

به درون می خزد 

و لحظه

رویا روی تو 

  قد می کشد 

به درازای دوری 

آرایش راه 

لحظه ها ی بی تاب اند 

لحظه ها می گذرد

لحظه ها می گذرد 

اما لحظه ها نمی گذرد 

اگر آبستن لحظه های یاد باشد 

زمان 

بی لحظه  

نمی گذرد  

زمان بی لحظه 

نمی گذرد 

همیشه وقت آمدن در وقت های گذشتن 

نقش می شود 

همیشه وقت ها 

در گذشتن از آمدن می آید 

یک شاخه در باغ 

بستر پیچک می شود 

یک جانب شا خه ها 

زمان بی پیچک را سبز می  زند 

فردا که می روم 

می خواهم نقطه پایان بگذارم 

بر پایان راه 

که پایان راه 

نقطه ی پایان را 

در لحظه ها می گذارد 

و می گذرد 

بال 

لحظه یی ست در راه 

و راه 

در گذار لحظه ها 

نقطه می شود 

تا نقطه می گذارد 

بر پایان راه 

که دیگر پایان راهی نیست 

تنها در گذشتن هاست 

که لحظه ها می گذرد 

اما لحظه ها نمی گذرد 

اگر آبستن لحظه ها باشد و یاد 

کلام بامدادی

کلام بامدادی که چشم گشود 

چشم بامداد گشود 

شب در هوای عاشقی مخمور مانده بود 

دست در افق بردم 

کلام بامدادی بازیگوشی می کرد 

دیگرم کن

دیگرم کن با دیگرم 

 در جام دیگرم کن 

و من که از را می رسم به قصد تو 

با راه دیگرم کن دیگرم 

راه دیگرم کن 

کجاست این سبز شیشه یی بهار به جام ؟ 

آوازهای خارایی که اسیر دریا مانده است

۱

آن که 

در روایت دریا تردید دارد 

در راه مانده یی ست 

که عصب هاش 

از آواز موج 

خیس نشده است

 دریا چیزی مجرد نیست 

در اندیشه ی من 

یا که من 

تنها 

در اندیشه ی مجرد دریا 

۲

تردید در روایت دریا را کسی دارد 

که اهل اقلیم موج نیست 

دریا را 

دریا می زاید 

٣

در دریا زاده شدم 

با دریا 

به رویایم 

و خوانش مدا م من 

در جغرافیای آبی 

دریایی ست 

تا دریا مرا می خواند 

در دریا

 زاده می شوم
۴
باران از آواز خارا می گذرد
باران مجرد دریا
دریایی