HAFEZ AND BEING - 3

حافظ و هستی - ٣

 دیدار تو مثل توهم هستی و هستن 

که هست ولی هیچ است و که به رفتن می انجامد 

می گوید رویت را به من نشان بده 

و هستی ام را  تا من هم خود را فراموش کنم 

آن عنبر خام و عنبر ناب هم در  خوشبویی ناپایدار است

 و تمام آتش ها و آتشکده ها و  سیلاب 

و باز حافظ رند شیراز از پیر مغان می گوید که پناه و سر پناه است ...

بعد آذین چهره ی زرد من و خاک در دوست 

باده پیش آر و به یک جا غمم از یاد ببر
نه... كارم ز دور چرخ به سامان نمى رسد زيرا اين پرسش را هرگز پاسخى به سامان نيست

HAFEZ AND BEING -2

• From the beginning men and women were looking to define being...and men and women were the definition of being in real life and dreams .. And this was how the being began...and this was how pain and sorrow rooted deep in us, with life in short and in the eternity of being... -FS

  HAFEZ a prominent persian poet, a k a Rend Shiraz says it is all being , and being is nothing eternal as it ends up to leaving...and the wind blows into the ashes 

  Being starts before being and that pure amber is not to stay nor nor fire, and fire couples with rain and becomes death in a companion from inside mother's womb to mother earth's womb.

  Then appears my pale face and the dirt at the lover's doorway to say that 

  bring over wine and forget the sorrows.

  Oblivion as a key word is that moment sweeping all the sorrows ,

   and denies the ever presence of death to be free .

  Still love is that freedom as

  Up there 

  Someone likes me 

  Down there

  Hafez of August 25

  In one translation

  :

  AND LIFE IS DESIRE...

  The dreams we share of freedom

  The dreams we share of love

  There is such a unison in our every 

  Moment in our every desire

  We are so alike that I can not tell the 

  difference anymore between us .

  I could walk into my house

  and feel at home

  Because you have arranged everything

  Just the way I would

  ...AND DEATH IS DESIRE

  
  

  
  
• 

  
  

HAFEZ AND BEING-1

حافظ و هستی -١

روی بنمای و  خودم از یاد ببر 

خرمن سوختگان را همه گو باد ببر 

. سینه گو شعله ی آتشکده ی پارس بکش 

دیده گو آب رخ  دجله ی بغداد ببر 

 ما چو دادیم  دل و دیده به توفان بلا 

گو بیا سیل غم و خانه ز بنیاد ببر 

زلف چون عنبر خامش که ببوید ؟ هیهات 

 ای دل خام طمع این سخن از یاد ببر 

سعی نا برده درین راه به  جایی نرسی 

مزد   اگر می طلبی طاعت استاد ببر 

دوش می گفت به مژگان درازت بکشم 

یارب از خاطرش اندیشه ی بیداد ببر 

 روز مرگم نفسی وعده ی دیدار بده 

وانگهم تا به لحد فا رغ  و آزاد ببر 

بعد از این چهره ی زرد من و خاک در دوست 

با ده پیش ار و به یک جاغمم از یاد ببر 

حافظ اندیشه کن از نازکی  خاطر یار 

برو از درگهش این ناله و فریاد ببر