HEARTH MON AMOUR

13 Shades of globe celeste

Dancing in flowers 

Dancing 13 tours

I reach the fire

Deep in the hearth

mon amour

ARTISTS ARE NEVER SILENT

Artists

Are never silent

Even if they play silent

To burn silence

Artists

Are never 

Silent

DESERT IS A SEA INCIDENT

شاعرناب نمی گذاردتاواژه اورابنویسد-۴

اندیشگر واژه را اندیشید 

اما واژه نیاندیشید 

رویا گر 

واژه را 

به رویا دید 

و واژه 

رویا شد 

هرگز هیچ واژه شاعر را ننوشت 

شاعر 

به عاشقی 

واژه را نوشت 

POST SCRIPT TO GUERNICA

Pablo Picasso Mother with Dead Child II

از گلو ی تلخ 

دهان به واژه  گرفت 

مادر و کودک مرگ 

گرنیکا 

تو دوزخ را 

به جامه ی خزان دوختی 

تا نام تو ویران شد 

10.25

شاعرناب نمی گذاردتاواژه اورابنویسد-۳

او شاعر فارسی نیست تنها به فارسی می نویسد 

در اقلیم واژه 

واژه حکومت دارد

 شاعر بر واژه حکومت دارد 

که می اندیشد واژه را ویران می سازد 

تا دیوار زبان را می آوارد 

نخست باید بداند او تا واژه را بداند 

در اقلیم واژه 

واژه حکومت دارد 

شاعر 

بر واژه 

حکومت دارد 

از آغاز هم می دانستم که او مخدوش بود 

شاعرناب نمی گذارد تا واژه او را بنویسد-۱

شاعرناب نمی گذارد کتا  واژه او را بنویسد
واژه دلتنگ است و جا می ماند
در درون پیله اش
و امید دگر گونی را از دست می دهد
شاعر به نجاتش می آید
و قصددگرگونی دارد
تابارتازه یی بر شانه های رنجور واژه نهد
      واژه دستاورد عشق است
در خم یک خالی
واژه
یک منزل است
که هنوز روانه نمی شود
تا شاعر روانه می شود
که او را می نویسد

@DOC'S CAFE

@ Doc's Cafe
The fresh catch of the day
is an accidental tourist
Who comes down
To catch an accidental tourist.
In love encyclopedia
Love is an oeuf laid
down very close to
Egg.
Is ostrich
More of a chick
Or a camel?
The answer is in her egg

DEATH-7

پا هایش را می جوید پل 

که می رود پا های پل را می جوید 

تا خود باز می گردد 

پاهایش را سوی خارا می برد 

بر سینه یی 

و رفتن او 

در باز گشتن اوست 

بی باز گشت 

تا رفتن - بازگشتن ها 

به خاک 

رودی ست که 

پا هایش را می جوید 

تا پل زند 

بر رودی خشک 

DEATH-6

کشیده و خاموش 

نام تو را هجا می کند 

تا وسعت خاموشی 

و دست که می سا ید 

تنها سایه یی بر پوستش می نشیند

که سایه یی ست 

در بیشه زار هجا 

پس به دنبال هجاست که 

به دنبال تو می گردد 

کشیده و خاموش 

و جهان 

چرا گم می شود  

در سراغ دیگری 

DEATH-5

نمی دانم به دیدارت می روم 

یا که مرگ 

واژه ها را 

به رویایم می آورد 

پیش تو 

جامه می درم 

وقتی در سفری 

و حضور تو

 کتابم را می درد 

تا قصیده ی دیدار 

به آخر رسد 

ازشعرهای در گلستانه ی روزنامه ایرانیان from IRANIAN

شعری از

فرامرز سلیمانی

دستانم را به سوی تو می آورم این گونه دستانم و من دگرگون می شویم تو را می نویسم باغی می شوم باغی
 سرشار بر و بهار... این گونه شعرم
دگرگون می شود در خون تو می رقصم تا پرده ی رنگ با ما یگانه شود در سرشا ری و
دگرگونی این گونه با تو دگرگون می شوم

ناپیدایی ی ناباور دوست - شعر

برای : س . ر 

ناپیدایی ی ناب  دوست 

نا پیدا یی  ی نا باور دوست 

شب بود 

که بو ی شب بو آمد 

در غبار 

و  دود 

توفان که می توفید 

گرد باد می گردید 

و دوست 

بالای جهان گم بود 

تا او دست کشیدم 

تا دست دوست 

و دستانم 

در دستان غبار و دود می اسود 

پس ناباور و ناب 

از دوست دست کشیدم 

از دستان دوست 

نا باور  و 

ناب
.
ناباور و ناب
خواب خلاصه مان را
در آغوش توفان
خفتی
در راه که می رفتی
گفتی که توفان
خواب خلاصه مان را
هر روز
با خود آورده  بود
و واژه های توفانی
هنوز در راه پراکنده بود
موج که بازی نیست
شکوه خیزش آب است
در بلوغ آبی
.
در عنبر و عقیق تو را جستم
و عنبر
و عقیق
ناب و نایاب بود
جهان
جای جدال خارا بود و رنگ
و رایحه ی باغ
که در کوچ باغ رنگ می با خت
پشت پرچین
آوایی خفه خفته بود
آوای عشق بود
یا زوزه ی هراس و بیزاری
خواب هزار ساله بود این که ما می دیدیم
خواب هزارساله بود
.
قد ری در تنهایی
ساعتی که بازو انش را ما می چرخاندیم
در چرخه یی جذ امگون
حکایت راه رفته است این
یا که راه را
سیل حادثه
برده ست
توفان هنوز می توفد
و گرد باد
می
گردد
و تو که ناب و ناباور و نایابی
...

نامه ی دوست

نامه ی دوست 

از دست دوست 

تا توفان 

می اید 

توفان 

نامه ی دوست را 

از دست دوست 

می رباید 

نامه دوست 

در توفان 

می رقصد 

تا ما کجا نامه ی دوست را در دست دوست بیابیم 

DEATH-4

مرگ با ما می میرد 

پس مرگ هم رفتنی ست 

پس مرگ هم 

می میرد
Zohreh Khaleghi 

DEATH-3

به تهدیدم اگر می شتابد 

گریبانش می درم چا ک چا ک 

تا آتش در دهانش می نشانم مذاب 

مرگ 

تنها حرکت مهره یی ست 

فرو افتاده 

بر نطعی شکسته و 

بی 

رنگ 

DEATH-2

به پیوند و به انکار 

مرگ 

رابطه یی ست پیش از زادن 

که با ما می زید 

تا ما را می رباید 

بی که هنوز لحظه ها را بشناسد 

به زیر پو ست تشنه مان
یک رود خانه ی جاری
جاری ی مدام رودخانه یی
خاک را دیگر چه حاجت است
پس با پیوند ما
به انکار مرگ
COVINGTON
8.25.2012

درروزهای زلزله و اندوه IN THE DAYS OF EARTHQUAKE AND SORROW

پس می زنم پرده ی غباری را

جامه یی پاره در باد می وزد

دلم برای واژه می گیرد

درروزهای زلزله و اندوه

FEU QUI SOURIT/FIRE THAT SMILES/آتش که می خندد

آتش که می خندد 

شعله می زند موج 

دو موج آتش را شعله می زند 

بر کو هان ن شتری تشنه 

و حجم های مرکب 

شکل مرکب آفتاب 

Fire that smiles

wave flames 

flaming two waves of fire

on the hump

of a thirsty camel 

and complex volumes

in the complex shape 

of the sun/

FEU QUI SOURIT

L'ONDE FLAMBE

FLAMBES DEUX ONDES DU FEU

SUR LA BOSSE

D'UN CHAMEAU SOIF

ET LES VOLUMES COMPLEXES

DANS LA FORME COMPLEXE

DU SOLEIL. 

خانه ها خفته اند

به دکتر بهمن مشفقی که این شعر گمشده را در مجله تکاپو باز یافت 

خانه ها خفته اند 

از خیابان های بی درخت می گذریم 

و به هم می اندیشیم 

ماه در کوچه یی غریب 

به سفر ادامه می دهد 

نگاهی به روز داریم 

دیریست به هم تکیه کرده ایم

فاصله ها تنها یک پرواز است 

پروازی بلند 

به گستره ی چشم اندازی 

که چشمان شیشه یی ما ن به هم می پیوندد  

به هم تکیه می کنیم 

یکی می شویم 

یکی می شویم