DAYMAHIآبزاد

خیس آمده بود 

از انبان باران 

بیشه ی عاشق 

در دستانش می آمد 

که در باران 

غنوده بود 

با ر بهار 

خیس آمده بود 

DAYMAHI:شعرمن

پنجره ها بسته اند و 

پرده ها کشیده اند 

یک عده دارند توی تی وی بسکتبال بازی می کننند 

و گوینده ی پر سر و صدا 

مهارتی هرمنوتیکی دارد 

تنها سوسوی چشمانی در دوردست 

که منتظر شعر من مانده است 

DAYMAHI:موج

موج را گفتم که دریا را می گرید 

مثل باران 

بر بام بوم سپید 

 دریا که باز می گردد

در واژه های بارانی 

موج را می گرید 

و بوم 

هنوز با چشمان خیس 

خیره می نگرد 

DAYMAHI:برج دریایی

به جانب جهت ها که می رفتم 

چیزی قدیمی گام هایم را می فشرد 

چیزی قدیمی 

که گام های راه را می فشرد 

به جانب جهت ها که می رفت 

شاید آن سو تر 

برج دریایی  

سوسو می زند 

DAYMAHI:همسفر

از آفتاب می گذرد 

دستان عاشق 

موج می زند 

در آفتاب 

در کاسه یی تهی 

بیدار می شود 

دست که بر دست می گذارد 

از راهی سبز می گذرد 

دور دا یره می زند 

کامل می شود دایره 

در نوازش دست 

وقت باز گشت 

در عطر راه 

گم می شود 

آوایش که می دهد 

راه 

در عطر نام او 

گمراه می شود 

تازه تازه فصل 

پر می کشد در نگاه همسفر

پر 

باز 

می شود 

پر 

پر  

DAYMAHI:تندیس ساده ی نسیم

تندیس ساده ی نسیم را می تراشد 

سایه یی که در ایوان چهره می کند 

در کوچه ها 

پاکشان می برد ش 

تا شط  مه 

آوای نرم باران می آید 

دو شاخه گل سرخ 

بر سایه ی ایوان می روید 

روی تاب

و بید مشک زمستانی 

DAYMAHI: دستان مان

faramarz soleimani,self portrait

دستان مان با دستان مان زمزمه دارند 

بامداد که مه را می تا را ند 

در سکوت 

و راه 

کنار رود 

تنهایی را پس می زند 

زمزمه یی مه آلود دارند 

دستان مان 

در دستان مان 

زمستان همپای ما 

آوازی عریان سر داده است 

مه می شود زمزمه های بامدادی مان 

DAYMAHI:دیردردریای اطلسی

سالیانی دیر رسیدم 

مثل سالیانی که تو دیر رسیدی 

تا دریای اطلسی
و تندر
در حوالی ی اشیانمان
گشت می زد
تقویم ما کهنه نبود
تنها سالیانی بود
که بسته مانده بود
تا وقت گشوده شدن
به یادمان آورد
سالیانی دیر رسیدیم
تا موج و
تندر
در دریای اطلسی
1.13.13

DAYMAHI:شب

ما را وقت به دو قسمت کرد 

شب که چراغ  گرفتم 

تاریکی فراتر  می رفت 

و صبح 

آفتاب به ما خیره بود 

در را بستم تا قصه ی وقت را با  تو آغاز  کنم 

شب 

فرا تر از شب 

آمده بود 

DAYMAHI

پنجه  را بر در  کوفتم 

 هر چه شمردم

بیشتر شد 

انتظار شاید شماره را بیش تر می افزو د 

در هما ن زمان انتظار 

که نبض بی شمار می زد 

پنجه بر پنجه ی در   

DAYMAHهوای موج دارد دریا

img:moj

 هوا ی موج دارد دریا   دریا هوای موج
وقت تماشای تو
و تازه رهگذر می پرسد
 هوای موج دارد دریاباز
 باز دریا هوای موج ؟
ما را  باش که دفتر دریا
هنوز نگشوده ایم و
نخوانده ایم شعر  موج را
بر گوشواره ی صدف هات
هوای موج دارد دریا
دریا هوای موج

DAYMAHI

و
 باران 

گویا می با رد 

لبوDAYMAHI

لبان آتش بود 

بر لب آتش 

داغ داغ 

لبان آتش 

آتش گرفته بود 

در هرم عاشقی
و تنور تنوره می کشید 

DAYMAHI: بررواق دریا ، عشق

Moj Mgazine , cover photo

١

به دریا که چشم می گشایی عاشقی زیرا به عاشقی به دریا چشم می گشایی 

وقت گذشتن می دا نی که می مانی زیرا دریا هرگز نمی میرد 

و عشق هم 

٢

خسته نمی شود موج 

تاریخ حرکت است بر رواق دریا 

موج روانه ی موج 

٣

راز رازقی را رواق دریا می داند 

با رایحه ی موج 

دریای عاشق روانه می شود 

٤

به پای عشق  می ریزد موج 

وقتی کتاب دریا را ورق می زند 

موج ناگا هان است عاشقی 

٥

و موج 

دریا را می زاید 

یک دریا موج دریایی 

بر رواق دریا ، عشق عاشق می شود ، عشق عاشق می ماند 

DAYMAHI:صدف ها روی رف

صدف ها را شستم گذاشتم 

روی رف / کنار تو ر ماهیگیری 

موج آمد تا زیر زانوانم 

دریا آبی بود 

و صدف ها 

در موج 

سایه می زد 

رفتم دستانت را در استان نسیم 

یافتم / در دستانم 

بی نهایت زیباست

بی نهایت زیباست 

بی نهایتی یکپارچه زیبا 

و گردش سال 

بی نهایت زیباست 

در چهره ها و فصول 

زمان می گردد

 در آغوش عشق 

گرد بی نهایتی  

 بی نهایت زیبا 

# 1010 DAYMAHI به انتظار گودو

تنها یعنی تنهایی
یعنی که تنهایی
وقتی که تنهایی
یعنی که
تنهایی
و تن ها
می آیند و می روند و می گذرند
با سالی
هر سال
و ما
تن هاییم
در دمی که
تنهاییم
12.31.12

DAYMAHI

دیماهی کفش و کلاه کردم 

تا پا ی برج دریایی

وقت را بر درش کو فتم 

پشت دریچه یی بسته 

 که با روشنا و موج

می رقصید 

سرما به دوش کشیدم 

و قناعت کردم 

به تماشایی  

پای برج دریایی
PONCHARTRAIN
12.12

DAYMAHI

DAYMAHI:آهسته آمدی

آهسته آمدی 

به آهسته گی ی پروازی در غروبی ابری 

در من خانه کردی 

در من خانه کردی 

بستر که بر باد گشودیم

خانه را 

با خود بردی 

تا 

در توفان خانه کردی 

در توفان خانه کردی 

پل ها شکسته اند 

در باد 

پل ها شکسته اند 

و ما 

با سر انگشتان مان 

بر شاخه های توفان 

آویخته ایم