پایان ماه را

پایان ماه را 

تنها چند پله مانده بود 

تا که دستان خالی ی مرا 

با خود برد 

و بال بال من 

در نگاه عاشق تو ...

عبور حادثه یی عریانی ست 

در اقصا ی شب 

از قامت مجرد او نمی هراسم DEATH - FINALE

فرامرز سلیمانی از  فرامرز سلیمانی ١٣٥٧

از قامت مجرد او نمی هراسم
از لذتی که به جادو می پردازد
و قامت مجرد او را
از هفت دریا می گذرم
تا به هیات را هگذری تاریک
پیش پا ی شب
بشکنم
و قامت مجرد او را
در سفره ی شطرنج
با فرزین و شاه
در خانه های متناوب روز و شب
فرو می افکنم
پس آیا تو از قامت مجرد او می هراسی که مرا از قامت مجرد او می هراسی
ایهام را پیش پا ی شیطان شب خانه کن
ایهام
خانه ی آواره یی ست
در روز
که ما هر روز
از قامت مجرد او
سخت نمی هراسیم
دا ر سوخته یی ست  این در راه
تعویذ کهنه یی
بر بازوی معجزه
که بیشه را
میان تماشا و
سرگردانی
می گرداند
و بدین سان شا ید بر او ستایشی ریا کا رانه نثار می داریم هرگاه که در وقت های ناتوانی و فریب ناتوان می مانیم
پس آیا ما از قامت مجرد او می هراسیم که ما را از قامت مجردش می هراسد
تندیس را آیا
در وادی ی دروغ
خاک و خاکستری باید
در باد
آیا کسی در باغ سنگی به خواب شیرین رفته است
آیا به خارا کسی تنها خفته است ؟
see more:DEATH,1-10
www.faramarzsoleimani.blogspot.com

KHAYAMESQUE:گفتی که ننویسمش دیگر

اسرار ازل را نه تو دانی وُ نه من

وین حرف معما نه تو خوانی وُ نه من

هست از پس پرده گفت و گوی من وُ تو

چون پرده برافتد نه تو مانی وُ نه من

گفتی که ننویسمش دیگر 

تا که ننویسمش دیگر 

دیگر ننوشتمش  

اما با این خیام مرگ اندیش چه کنم 

که دیگر ننویسد 

STONE POEM شعرسنگ

Flaming flamengo
In black galaxy
Where pink turns red
Embedded in ashes
Stars are screaming
And love birds
Winging in the wind
Like flaming flamengo

DEATH-9

زمان بی هوده زمزمه یی مزمن می شود کنار گوش های به هوشم 

زمانه را بگو که زمان را نیآوازد تا که پاییزم را در توفان بی تو می مزم
سدر بی انتهایی در باد می وزد
وقتی زمان
بی زمان است
سدر بی انتهایی
در باد
می وزد 

ARS POETICA-11

پنجره را می گشاید 

تا شقایق و نسیم را 

شهادت دهد باز 

در دره ی آشوب 

و قله های  نگران 

پنجره را  

به آغوش ارغوانی ت 

می گشاید 

حدیث خاموش خزان

FS:drawing in Shenandoah by camera

حدیث خش خش راه را 

همین چند برگ خشک 

خاموش می نویسد 

که تند باد 

بر رنگین کمان 

هجوم دارد 

در آمدنی مدام 

حدیث خش خش راه را 

بی پروا 

به راه می برد 

خزان خمیده می گذرد 

حادثه

حادثه را به رویا دیدم 

حادثه در برگان کتابی تازه 

اتفاق افتاده بود

و حادثه 

رویا بود  

پگاه برپوست تازه ی تو

پاره پاره 

می با رد پنجره 

تا که پرده می کشد 

بر پهلوی پاره ی شب 

پگاه 

بر پو ست تازه ی تو 

دست می سا ید 

به دیوار دست کشیدم

به دیوار دست کشیدم توفان از نردبان بالا می امد پس ، از دیوار دست کشیدم 

تا درپناه  تو عادت کردم و دیوار از اشک توفان خیس شده بود پیش از جدایی از خیابان خالی 

NOCTURNEشبانه:قصدغربت ستاره

شبا نه قصد غربت ستاره کردم 

در کهکشان و 

راه شیری ی هجوم 

شبانه

چهره بر عناب های راه سودم 

تا شانه های سرشارم 

از کبودی ی تازیانه و 

درخت 

شبانه 

به قصد غربت ستاره 

در رویاهایم 

خوابیدم 

تا آفتاب ارغوانی

 در ارتفاع ظهر 

کتاب گشود 

جنون مرا می برد

جنون مرا می برد 

وقتی که جنون را 

اسیمه به راه می برم 

و واژه 

بر پهلوی پاره ی باد 

همراه جنون 

مرا می برد 

تا در گلویم 

نعره زنم

نام تو را 

در همهمه ی شعر های همیشه ام 

از آغازی 

که آغاز شدم.  

جنون مرا می برد 

بر یال خاکستری ی باد

9.11 

با هیاهوی بیداری ی بامداد

با هیاهوی بیداری ی بامداد 

با ر بیافکن 

در با ر انداز آفتاب 

اقلیم عاشقی را 

بیرقی باید

 در باد 

9.7

آرامش در حضوردوست

آرامش اندیشیده  بود که از من می گریزد 

آرامش دوستدار را نمی گویم 

که شعر نمی دانست 

آرامش تنها 

که اندیشیده بود از من می گریزد 

اما اکنون تنگ در آغوشش گرفته ام 

تا معنای آرامش را 

در شعر 

به من باز گرداند 

گل ناز و کاکتوس

گل ناز و کاکتوس 

تو را گوشه گرفت 

در گوشه ی ایوان 

و دیوار فرو ریخت 

آوار گل ناز 

و کاکتوس 

9.5

WITHOUT YOU

بی تو 

بید مجنون 

به جنون آمده بود 

ریشه کن شد پنجره و 

تماشای باغ 

COVINGTON,LA

هندسه ی توفان :HAFEZESQUE

هندسه ی توفان  و 

شب 

چشم بر هم می گذارم 

آرامشی می گیرد 

توفان 

به رویاهام 

آرامشی توفانی که 

غزل سرایی ی ناهید صرفه یی نبرد 

توفانی: بادبان برمی کشم

توفانی 

بادبان بر می کشم و 

ساحت تو را 

بر عرشه  های تماشات می پیمایم 

و شهر در ساکت کهکشان 

چشمان گشوده ام را 

بیدار می دارد 

9.4

STORMY توفانی

توفانی

 دست در دست هم می دهیم و  

 بر پیشانی ی باد می رقصیم 

خالی ی اوازمان 

دریا را آواز می دهد 

دریا عاشق می شود 

در گردشی 

توفانی 

اندوه ستاره است این 

در بی خان و مانی 

که رنگ توفان دارد 

بر بوم دریا 

توفانی با موج و باد فراهم می آییم 

9.3