Faramarz Soleimani
این پرسش شما همیشه مطرح است تا گفتگو و دیالوگی را آغازکند و سبب دامن زدن دیسکورس و گفتمان گسترده یی شود . البته لایک زدن ها ، طفره
رفتن از پاسخگویی و بویژه شیوه ی مرضیه ی سکوت و خاموشی مطابق معمول کمکی به جمع بندی نهایی نمی کند ،و چه بهتر ! با نگاهی مدام متحول، من نیما را به عنوان آغازگر، راهگشا و شاعری اصیل انتخاب می کنم که شعر نیما،شعر نیمایی و نیماییزم ثمره ی تامل ناقدانه و تولید آفرینشی اوست .از همین رو شعر پیش مشروطه و شعرمشروطه را
شعر پیشا نیمایی می نامم و شعرپسانیمایی معاصر را هم باز به گونه یی زیر تاثیر و دنباله ی تجربه های او می بینم و به همین جهت است که نام نیما در این نامگزاری ها دخیل بوده است مثل همان پسا نیمایی ، نا نیمایی و کوششهایی دیگر از این دست .دو نکته را باید افزود. نخست آن که اصالت خلاقیت نیمایی را پس از او در شعر فروغ فرخزاد و درکارنامه ی شعری منوچهر آتشی و آغاز و پایان کار او می توان یافت.دو دیگر آن که عامل براندازی قدرت فرم شعررا که نیما آغاز کرد شاملو دنبال گرفت و این هردو میراث به شاعران معاصر و همروزگارمان وا گذار شد.
