رنگین کمان همیشه بال می زند

گاهی دریا دیر میشود
گاه باغ
 در بعدازظهر خسته می خوابد
اما
 رنگین کمان همیشه بال می زند
زهره خالقی

I am New Orleans Poet

We are not a rest area on highway 

We are history

We are France,Spain and America

Nativecajuncreolafrican

On the river or lake

We are live oaks and magnolias

Saint Pelicans

Now sing along with me:

The moon lives leisurely 

On the bridge

And underneath there is 

A young lady with a young man 

Holding up a sign in street:

Hungry and homeless

and their dogs

waiting for the best dog food in town

I am New Orleans Poet ...
Zohreh Khaleghi

اگر دوباره زاده شدم

poempainting by Zohreh Khaleghi

می پرسد 
اگر دوباره زاده شدم 
چه می کردم 
می دانم که به جست و جوی او می گشتم 
اما تنها به با همی 
این دفتر و دستک پاره 
تنها برای آنان که 
عاشق نیستند 
زیرا عشق زخمی همیشه گی ست 
که تنها 
در زخم همیشه گی 
آشیان دارد
زهره خالقی

هر روز نو یک حادثه است

هر روز نو 
یک حادثه است 
که آفتاب 
پوست می اندازد 
در دستان عاشق ما 
هر روز نو
یک حادثه است
هر حادثه
شعر ی نو
برای تو
زهره خالقى

The world is realm of dreams

The world is realm of dreams
Zohreh Khaleghi

روياى ديگرى كه روياى ديگرى مى زايد روياى ديگر- ى و باورى اگر هست در همين يى هست كه دنيا اقليم رويا هاست در لباس مبدل واقعيت ها ... كه دنيا در لباس مبدل است و شكى اگر هست در همين است هست زيرا تنها همين است هست كه هر چه دست دراز مى كنيم به آن دست نمى يابیم 
در راه ها
كسى كه با ما راه مى آيد
هرگز با ما همراه نيست 
زيرا كه راه
راه نيست 
همراه نيست 
و راه و همراه 
تنها شبحى ست
در مه 
كه شبح ما را در مه نقش مى كند
تا بر آن
نام واقعيت نهد
هيچ چيز واقعى نيست 
نه هيچ چيز واقعى نيست

 زهره خالقى

هر روز گم می شویم

هر روز گم می شویم 

در پرده ها 

و صورتی 

هر روز 

خود را 

در واژه ها و رنگ می یا بیم 

و واژه ها 

و رنگ 

نقش خود را   

 در پرده های مصور ما می یابند

صورتی 

و 

ناب

هر روز عاشقانه 

در نقطه های نام مان گم می شویم  

تا خط ها ما را به خانه ما ن برد
و خط ها و نقطه
با ما گم میشود
در پرده ها
و
صورتی
.
تا حصار فرو ریزد
هر روز
دیوار ها
و راه را
بر می چینیم
و چهره ها مان را
در آینه
می پاییم
هر روز خان و ما ن پنهان ما ن را
بر باران می بریم
بر باد هر روز گم می شویم   

زهره خالقی

نوروزی

فرامرز سليمانى: سفر به ايران را از سبزه ميدان سارى مى آغازم كه زمين باز ى دوران كودكى بود با بنفشه و شمعدانى و خرمالو و خرمندى و پروانه ها و سنجاقك ها و قورباغه هاى درختى كه بالگردهاى باغبان بودند. با پرويز و كاران از درياى خزر كناره مى گيريم و از راههاى پيچا پيچ جنگلى به سنگده مازندران مى رسيم تا به ديوار خارايى البرز تكيه دهيم و پاهاى تبدارمان را در درياي خزر يله كنيم پدر و مادر نگران ما هستند و خديجه دستمالى پر از انار و انجير چهار فصل و گردو و ازگيل و إجيل همراهمان مى كند . از بلنديهاى البرز مى گذريم . از آزاكو و وازنا به يوش مى رسيم در ابرهاى نور با دهقانان و شبانان مى نشينيم و با نيما مى خوانيم: آب در خوابگه مورچكان ريخته ام...از آستارا تا استر آباد ، از گردنه حيران و تالش و انزلى و رشت و ماسوله و لاهيجان و لنگرود و رودسر اكنون بر سر سفره ى ما با ما شريك مى شود . رامسر سخت سر است . بلنديهاى دو هزار و سليمان آباد و شهسوار و تنكابن و كلاردشت و هزارچم چالًوس را با دست هامان مى سازيم و از آمل و بابل و بابلسر و سارى و بهشهر مى گذريم تا به گرگان و گلستان و دشت تركمن مى رسيم و از شمال و سبز راههاى شمالى سيراب مى شويم...ادامه دارد

٢ . در سفر نو روزى به تهران مى رويم و سرى به دانشگاه مى زنيم . سال ١٣٣٨ كه وارد دانشگاه تهران شدم تنها كتاب چهر بود كه روبروى دانشگاه بود و من هميشه فكر مى كنم كه بايستى معادل همين فيسبوك باشد و حالا همه جا كتاب است و كتابخانه تا راسته بازار فرهنگ را در خانه ها و دكان ها و زيرزمين ها و بالا خانه ها و گوشه و كنار كوچه ها و خيابان ها تشكيل دهد و اين جاست كه دوستان شاعر و نويسنده و روزنامه نگار و هنرمندى را كه در اين شصت سال با هم بوده ايم و كار كرده ايم مي يابم و به آنان مى بالم. از اصفهان ميرعلايى و گنبد فيروزه و از شيراز شاپور بنياد و تربت حافظ مى گذرم و در بوشهر باز با آتشى مى نشينم و به فراقى ها و آهنگ ديگرش دل مى سپرم. حالا باز با ميهنم و مردمم و لحظه هايم پاره ىى از جهان مى شويم... ف.س سفر نامه نوروزى در ٢ بخش